Πειραιεύς
εῖ, ή, όν, Adj., ὁ
A.
Πειραιῶς Th. 2.93, Isoc. 16.46, D. 8.7, 24.134, Moer. p.314P. ; dat. Πειραιεῖ X. HG 2.4.30 ; acc. Πειραιᾶ ib.5.4.34, Th. 2.93, Pl. R. 327a, D. 17.26 ; Ion. Πειραιέα Hdt. 8.85 :—Loc. Πειραιοῖ, in Piraeus, X. HG 2.4.32, Ael. VH 2.13 ; Πειραιόθεν, from P., Alciphr. 2.4.—The form Πειραεύς is freq. in Inscrr., IG 2.2459b2, etc. ; Πειραέως AP 6.349 (Phld.) ; Πειραιεῖ Ar. Pax 165, but -αιεῖ ib. 145 :—Adj. Πειραϊκός, ή, όν, IG 22.456.33, Plu. Sull. 14, etc.