παυσίπονος

ον
A. ending toil or hardship, c. gen., E. IT 451 (lyr.), Ar. Ra. 1321 (lyr.); παυσιπόνῳ λάθας πόματι Epigr.Gr. 244.10 (Cyzic.).
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← παυσινύσταλος Dictionary παῦσις →
An open-access project