παροχετεύω

A. turn from its course, divert, ὑφαιρουμένους τὸ ὕδωρ καὶ π. Plu. Them. 31 :—Med., εἰς ἑτέρους τὸ τῆς ἀρχῆς π. Id. 2.779f: metaph., τοῦτ’ αὖ παρωχέτευσας εὖ E. Ba. 479 ; π. λόγοις Pl. Lg. 844a :—Pass., to be diverted, Thphr. CP 5.17.4.