παρορμητικός

ή, όν
A. stimulative, Longin. 14.3 ; πρὸς γάμον Plu. Lyc. 15 ; π. ὀρέξεων, ἀφροδισίων, Xenocr. ap. Orib. 2.58.146, Dsc. 2.110 ; π. ῥήματα verbs denoting incitement, A.D. Synt. 289.16.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← παρόρμησις Dictionary παρορμίζω →
An open-access project