παρηΐς

A. παρειὰν προσβαλεῖν παρηΐδι E. Hec. 410 ; λευκὴν . . παρηΐδα Id. El. 1023 : pl., διὰ παρηΐδων A. Th. 534 :—contr. παρής, ῇδος, E. IA 187 (lyr.), AP 9.745 (Anyt.) ; pl. παρῇδες E. IA 681 ; dat. παρῇσι Phryn.Trag. 13 (lyr.).