παραφθείρω

A. destroy, corrupt, spoil, τὴν ἀρχαίαν μουσικήν Artemo 11 ; τὸν λόγον A.D. Synt. 82.20 ; τὴν ἀγορὰν τῶν ὠνίων SIG 799.22 (Cyzicus, i A.D.).

2. debase, νόμισμα, φιλοσοφίαν, Philostr. VA 2.29.

3. alter, corrupt, τὴν ἄρχουσαν (sc. συλλαβήν) St.Byz.s.v. Μέγαρα, cf. Eust. 1532.1.

4. lose, τὸ ε A.D. Synt. 134.8 ; τὴν εὐθεῖαν lose its nominative force (of τύ), ib.15.13.

II. Pass., with pf. παρέφθορα : aor. 2 παρεφθάρην :—to be destroyed or spoilt, οἱ παρεφθαρμένοι στάχυες Ph. 2.57 ; τῆς γῆς παρεφθορυίας Philostr. Her. 10.4 ; παρεφθορὸς ὕδωρ Id. Im. 2.5 ; παρεφθορὼς τὸ λογιστικόν demented, A.D. Synt. 292.4 ; of character, ὑπό τινος ‐εφθορέναι Philostr. VS 1.16.2.

2. to be lost, αἱ φωναὶ παραφθαρεῖσαι A.D. Adv. 164.26 (but παραφθαρεὶς τὴν φωνήν having lost one's voice, Plu. 2.848b).

3. become obsolete, τὰ τῆστοιαύτης χρήσεως παρεφθάρη A.D. Synt. 139.25 ; περὶ παρεφθορυίας λέξεως, title of work by Didymus, Ath. 9.368b ; fall into desuetude, νόμος ἄρτι παρεφθάρη Lyd. Mag. 2.15.