παρασπάω

A. draw forcibly aside, wrest aside, Id. El. 732 ; τὸ παρασπώμενον, = παρασπάς, Thphr. HP 2.1.3 : metaph., τινὰ πρὸς βίαν π. γνώμης S. OCl.c. ; ἀδίκους φρένας παρασπᾷς, i.e. ὥστε εἶναι ἀδίκους (cf. ἀδάκρυτος) Id. Ant. 792 (lyr.) ; κρίσιν Phld. Rh. 1.174 S. :—Med., παρασπᾶσθαί τινά τινος detach him from another's side to one's own, X. HG 4.8.33, cf. D. 1.3 ; π. λόγου detract from an argument, Pl. Sph. 241c ; μαντικῆς ἴχνος παρεσπάσατο Iamb. Myst. 3.27 :—Pass., παρεσπασμένος pulled away, of a circle viewed obliquely, Euc. Opt. 36.

II. cull for oneself, Iamb. VP 1.1.