παραπείθω

A. ‐πείσω Com.Adesp. 25.17 D. (dub.) : Ep. aor. παρ‐ or παραι‐πέπιθον :—win by persuasive arts, prevail upon, Il. 24.208 ; Πηλείωνα . . σπουδῇ παρπεπιθόντες 23.37, cf. 606, Od. 24.119 ; freq. with a notion of deceit or guile, beguile, cajole, ὅς μ’ ἄγε παρπεπιθὼν ᾗσι φρεσί Od. 14.290 : c. acc. et inf., μή σε ἔπεσσι παραιπεπίθῃσιν Ὀδυσσεὺς μνηστήρεσσι μάχεσθαι 22.213 ; παράπεισον . . ἐλθεῖν . . Ἰσμηνόν E. Supp. 60(lyr.) :—rare in Prose, μή πῃ πρεσβύτας ἡμᾶς ὄντας . . παραπείσῃ may cajole us, Pl. Lg. 892d, cf. Nic.Dam. 130.24J. :—Pass., παραπεπεῖσθαι to be beguiled into doing a thing, Arist. LI 969b17.