παραμόνιμος

A. παρμονίμα Pi. P. 7.18, cf. Aglaïas 6 : (παραμένω) :—constant, steadfast, permanent, παρμόνιμον χρῆμα Thgn. 198, cf. Hp. Morb. 1.22, etc.; π. εὐδαιμονία Pi.l.c.; ὠφέλεια Pl. Thg. 130a ; ἀλοιφή Gal. 6.292 ; ἐπὴν . . παραμόνιμα ᾖ when things are stable, Hp. Mul. 2.162.

2. of slaves. trusty, X. Mem. 2.4.5, prob. for παράμονον ib.2.10.3 ; θηρίον, metaph. of a man, ib.3.11.11. Adv. ‐μως Phryn. PS p.57 B.