παραλιταίνω

A. do amiss, sin, ἦ μέγα δή τι παρήλιτον A.R. 3.891 ; ὅσσα οἱ . . παρήλιτε cj. in Q.S. 13.400.
2. c. acc. pers., ἦ ῥα θεοὺς . . παρήλιτες didst sin against them, A.R. 2.246.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← παραλίσκομαι Dictionary παραλίτης →
An open-access project