παρακρουστικός

ή, όν, Adv.
A. = παρακοπτικός, Hp. Prorrh. 1.11 ; πυρετός Ruf. ap. Orib. 45.30.59 ; ἀγρυπνίαι Gal. 7.467.
II. deceitful, Poll. 4.21. Adv. ‐κῶς ib.51.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← παράκρουσμα Dictionary παράκρουστος →
An open-access project