παρακλητέος

A. to be called upon, summoned, Plu. 2.1104a, Luc. Pseudol. 4.

II. παρακλητέον, one must call on, θεόν Pl. Lg. 893b ; summon, ἑτέρους σοι συμβούλους π. Isoc. Ep. 7.7, cf. Pl. Ti. 27d ; [τοὺς φίλους] Arist. EN 1171b18.