παραινετικός

ή, όν, Adv.
A. hortatory, π. καὶ ὑποθετικὸς τόπος Aristo Stoic. 1.80. Adv. ‐κῶς S.E. M. 1.271, Rev. Ét.Gr. 28.56 (Egypt).
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← παραινέτης Dictionary παραινέω →
An open-access project