παραβατικός

ή, όν, Adv.
A. disposed to transgress . . , Arr. Epict. 2.20.14, cf. Asp. in EN 82.26.
II. belonging to the παράβασις III, μελύδρια Sch.Ar. V. 1257.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← παραβατέω Dictionary παραβαφής →
An open-access project