πανωλεθρία

A. utter destruction; by early writers used in dat., πανωλεθρίῃ ἀπολόμενοι Hdt. 2.120; πανωλεθρίᾳ δὴ(τὸ λεγόμενον). . ἀπώλετο Th. 7.87: later in gen., D.C. 56.4: nom. pl., Plu. 2.1049b.