πάνσοφος

A. most clever, π. κρότημα, of Odysseus, S. Fr. 913; εὕρημα E. HF 188; τὸ π. ὄνομα A. Supp. 320; τὸν πάνσοφον ἀριθμὸν εὕρηκ’ ἔξοχον σοφισμάτων Trag.Adesp. 470.3:—also πάσσοφος, as in the best codd. of Pl. Prt. 315e, Tht. 149d, al., IG 12(5).891.4 (Tenos). Adv. ‐φως Pl.Com.(?) 269 (= ip.196 Meineke), Steph. in Hp. 1.92 D.