πανουργέω

A. πεπανούργηκα Ar. Pl. 368:—play the knave, E. Med. 583, Ar. Ach. 658, Antipho 5.65: c. acc. cogn., ἃ πανουργεῖς Ar. Eq. 803, cf. Pl. 368, 876; ὅσια πανουργήσασα having dared a righteous crime, S. Ant. 74; πανουργίας π. περί τι D. 35.56.

II. Pass., to be adulterated, Gal. 6.269 (v. foreg.).