πάνθοινος

ον, η, ον

θοίνη

A. feasting high or splendidly, δαῖτα πανθοίνην Babr. 95.90; π. τράπεζα Opp. H. 2.221; παν[θοίν]ην is dub. in Phld. Po. 2.49.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← πανθοινία Dictionary πάνθροος →
An open-access project