πάνδεινος

A. all-dreadful, terrible, πάνδεινον ἡ ἀδικία Pl. R. 610d, cf. 605c; πρᾶγμα D. 54.33, cf. Men. Sam. 212, Ruf. Fr. 69; πάνδεινα πεπονθέναι Luc. Prom. 8; πάνδεινόν [ἐστι] it is outrageous, D. 23.79, cf. PTeb. 27.34 (ii B. C.), Phld. Ir. p.86 W.

II. very able, c. inf., Pl. Plt. 290b; ironically, D. 19.120.