πάνακτος

ον
παν‐άκτειος, ον, in Nic. Th. 626, π. κονίλη, expld. by Sch. either as ἡ ἐπὶ πάσῃ ἀκτῇ φυομένη or as a poet. form of πανάκειος; cf. πάνακτος· ὀρίγανος, Hsch.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
An open-access project