παναίτιος

ον

αἰτία

A. cause of all, Ζεύς A. Ag. 1486; ἓν π. Dam. Pr. 37.
2. to whom all the guilt belongs, opp. μεταίτιος, A. Eu. 200.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← πάναισχρος Dictionary Παναιτωλικά →
An open-access project