παμφαίνω

A. παμφαίνεσκε Eratosth. 17), shine or beam brightly, of burnished metal (cf. παμφανόων), ἧλοι χρύσειοι πάμφαινον Il. 11.30; σάκος χαλκῷ παμφαῖνον 14.11; τεύχεσι παμφαίνων, of Achilles, 19.398; of a star, ὅς τε μάλιστα λαμπρὸν παμφαίνησι or ‐ῃσι (Ep. for παμφαίνει or ‐ῃ) 5.6; πρῶτον παμφαίνων Hes. Op. 567; στήθεσι παμφαίνοντες with their breasts white-gleaming, i. e. naked, Il. 11.100; ὕπερθε κέρα πάμφαινεν ἰδέσθαι Epic. in Arch.Pap. 7.3: cited as a recondite word by Phld. Po. 2.40. (Redupl. form of φαίνω.)