οὐρανομήκης
ες
A.
high as heaven, shooting up to heaven, exceeding high or tall, ἐλάτη Od. 5.239; δένδρεα Hdt. 2.138; στήλη Lys. Fr. 14; λαμπάς A. Ag. 92 (anap.); Ἄθω οὐρανομήκη (voc.) Xerxis Epist. ap. Plu. 2.455d.
2.
metaph., οὐ. φωνή, κλέος, Ar. Nu. 357, 459 (lyr.); κακόν Arist. Rh. 1408b13; οὐ. ποιεῖν τι to exalt it to the skies, Isoc. 15.134; οὐ. σημεῖα τῆς εὐνοίας Epicur. Fr. 183; διαφορά Phld. Rh. 2.272 S.; ἐλπίδες Eun. Hist. p.251 D.