ἀβέβαιος
ον, Adv.
A.
unreliable, of remedies, Hp. Aph. 2.27; ἀβεβαιότατον ὧν κεκτήμεθα (sc. πλοῦτος) Alex. 281, cf. Men. 128; ὀφθαλμὸς ἀ. unsteady, Arist. HA 492a12: metaph., τύχη Democr. 176, cf. Plb. 15.34.2; αἰτία Epicur. Ep. 3,p.65U.; φιλία Arist. EE 1236b19; τὸ ἀ. = ἀβεβαιότης, Hierocl. in CA 2p.422M., Heraclit. Ep. 7; ἐξ ἀβεβαίου from an insecure position, Arr. An. 1.15.2.
2.
of persons, unstable, fickle, D. 58.63, Arist. EN 1172a9. Adv. ‐ως Men. Georg.Fr. 2.