μείρομαι

A. μείρεο Il. 9.616; elsewh. in Hom. and Hes. only 3 sg. ἔμμορε (which is prob. aor. (v. infr. II) and was so understood by later Ep. Poets, who have 2 sg. ἔμμορες A.R. 3.4; 3 pl. ἔμμορον cited by EM 335.24, ἐξ‐έμμορον Nic. Th. 791: but pf. 3 pl. ἐμμόραντι· τετεύχασι Hsch.); we also have (as if from μορέω) fut. μορήσω EM 335.23: pf. μεμόρηκα Nic. Al. 213; for pass. forms v. infr. III:—receive as one's portion, with collat. notion of its being one's due: c. acc., καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς take half the honour as thy due, Il. l.c.; later, divide, ἀροτήσιον ὥρην τριπλόα μείρονται Arat. 1054.

II. in form ἔμμορε(ἔμμορες, etc.), obtain one's share of, c. gen., οὔ ποθ’ ὁμοίης ἔμμορε τιμῆς Il. 1.278; πάντα δέδασται, ἕκαστος δ’ ἔμμορε τιμῆς 15.189, cf. Od. 11.338; θεῶν ἒξ ἔμμορε τιμῆς 5.335; ἔμμορέ τοι τιμῆς ὅς τ’ ἔμμορε γείτονος ἐσθλοῦ Hes. Op. 347; ἐν δὲ διχοστασίῃ καὶ ὁ πάγκακος ἔμμορε τιμῆς Call. Fr.anon. 373: later c. acc., A.R. 3.208, Nic. Al. 488.

2. c. part., like τυγχάνω, happen to be, νόημα . . μεμόρηκε . . ἐσφαλμένον ib.213.

III. pf. Pass. εἵμαρται, inf. εἱμάρθαι B. 13.1, App. BC 2.4: impers., it is allotted, decreed by fate, εὖ εἱμάρθαι παρὰ δαίμονος B. l.c.: usu. c. acc. et inf., Pl. R. 566a, Phdr. 255b: freq. in plpf. εἵμαρτο it was decreed, νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι Il. 21.281; ἐκ γὰρ τῆς εἵμαρτο . . τέκνα γενέσθαι Hes. Th. 894; εἰ . . οὕτως εἵμαρτο πρᾶξαι D. 18.195, etc.: freq. also in part., θεῶν εἱμαρμένα δῶρα Thgn. 1033; τὰ δ’ ἄλλα . . σὺν θεοῖς εἱμαρμένα A. Ag. 913; τοιαῦτα . . πρὸς θεῶν εἱμ. S. Tr. 169; χρόνος εἱμαρμένος Pl. Prt. 320d, cf. Phd. 113a; εἴπερ εἱμαρμένον εἴη Id. Mx. 243e; ἡ εἱμαρμένη (sc. μοῖρα) destiny, Id. Phd. 115a, Grg. 512e, D. 18.205, etc.: later forms μέμορται Phot., Suid.: inf. μέμορθαι Aeol. acc. to Sch.Il. 10.67, EM 312.46: part. μεμορμένος, θάνατος, οἶκος, A.R. 3.1130, Epigr.Gr. 414.7 (Egypt); ἠρίον Alex.Aet. 3.33; πότμος Lyc. 430; κῆρες AP 7.700 (Diod.); τὸ μ. Plu. Mar. 39, Agath. 1.1 (v.l. μεμαρμένον): Aeol. ἐμμόρμενον Alc. Supp. 14.7: Dor. ἐμβραμένα (q.v.); βεβραμένων· εἱμαρμένων, Hsch.; μεμόρηται Man. 6.13; μεμορημένος AP 7.466 (Leon.); but μεμορημένον in Nic. Al. 229 is from μορέω (q.v.); Dor. 3 sg. μεμόρακται (as if from μοράζω) it receives a portion of, τινος Ti.Locr. 95a.

IV. μείρομαι as Pass., to be divided from, τινος Arat. 657.