μείλιχος

A. gentle, kind:

I. in Il. always of persons, πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μ. εἶναι 17.671; μ. αἰεί 19.300, al.; epith. of Λητώ, Ὕπνος, Hes. Th. 406, 763: c. gen., Ἄρτεμις μ. ὠδίνων soother of . . , AP 6.242 (Crin.): Sup. μειλιχώτατος IG 7.115.1 (Megara): in late Prose, Jul. Or. 2.86a, al.

II. of things, once in Od., οὐ μ. ἔστιν ἀκοῦσαι οὔτ’ ἔπος οὔτε τι ἔργον 15.374; μ. δῶρα h.Hom. 10.2; ἔπεα Hes. Th. 84; οἶνος Xenoph. 1.6; αἰών, ὀργά, Pi. P. 8.97, 9.43; τὸ μ. gentleness, Thgn. 365; τὰ μείλιχα joys, Pi. O. 1.30; μείλιχα μυθεῖσθαι Opp. C. 3.219. Adv. -χως , μυθεύμενος Semon. 7.18: neut. as Adv., μείλιχον ἀντιάαν A.R. 1.971.