μειλικτήριος

ον, Subst., τά
A. able to soothe, εὐχαί Suid. s.v. Ποντίφιξ: Subst. μειλικτήρια (sc. ἱερά), τά, propitiations, νεκροῖσι A. Pers. 610; cf. μείλιγμα 1.2.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← μείλια Dictionary μειλικτικός →
An open-access project