ἄβατος

A. untrodden, ἐρημία A. Pr. 2 codd.; impassable, of mountains, Hdt. 4.25, 7.176, S. OT 719, etc.: ἀβάτου τῆς Ἑλλάδος οὔσης διὰ τὸν πόλεμον Isoc. 3.33; of a river, not fordable, X. An. 5.6.9; ἅλς Pi. l.c.; ὕλη Str. 5.4.5; εἶναι εἰς ἄβατον to be made desolate, LXX Je. 29.17, al.: metaph., inaccessible, τὸ πόρσω σοφοῖς ἄ. κἀσόφοις Pi. O. 3.44; οἰκίαι ἄ. τοῖς ἔχουσι μηδὲ ἕν Aristopho 3; ἀ. ποιεῖν τὰς τραπέζας Anaxipp. 3; [τὸ ἀγαθὸν] ἐν ἀβάτοις ὑπεριδρυμένον Procl. in Alc. p.319C.

2. of holy places, not to be trodden, S. OC 167,675; ἕρπει πλοῦτος . . ἐς τἄβατα καὶ πρὸς βέβηλα Id. Fr. 88.7, cf. Porph. Abst. 4.11; ἄ. ἱερόν Pl. La. 183b; ἀβατώτατος ὁ τόπος (sc. οἱ τάφοι) Arist. Pr. 924a5: metaph., pure, chaste, ψυχή Pl. Phdr. 245a.

b. as Subst., ἄβατον,τό, adytum, Theopomp.Hist. 313, IG 4.952 (Epidaur.), etc.; = bidental, Διὸς καταιβάτου ἄ. ib.2.1659b.

3. metaph., φύσις ἄ. οἴκτῳ Ph. 2.53.

4. of a horse, not ridden, Luc. Zeux. 6; of female animals, Id. Lex. 19.

5. ἄβατον, τό, a plant eaten pickled, Gal. 6.623.

II. Act., ἄ. πόνος a plague that hinders walking, i.e. gout, Luc. Ocyp. 36; ὑποδήματα Phot., Suid. s.v. ἀναξυρίδας.