μανικός

A. of or for madness, mad, μ. πράγματα Ar. V. 1496; [νόσημα] Hp. Aph. 3.20; βλέπει μανικόν τι she has a madwoman's eye, Ar. Pl. 424; -ωτέρα ἡδονή Pl. R. 403a; ἡ‐κή madness, Id. Phdr. 244c; μανικόν symptom of madness, Hp. Prog. 3; οὐ μανικόν ἐστ’ ἐν οἰκία τρέφειν ταὧς; Anaxandr. 28, cf. Epicur. Ep. 2p.53U.; νοσῶν τι μ. Timocl. 6.12. Adv. -κῶς, περιφέρεσθαι X. Cyn. 3.5; πυρέττειν Plu. Alex. 75.

2. generally, mad, extravagant, Isoc. 1.15, Pl. Prt. 343c, etc.; σωφρόνημα λίαν μ. dub. l. in X. Ages. 5.4; μ. ἱππωνίαι Id. Eq. Mag. 1.12. Adv. -κῶς, διακεῖσθαι Pl. Phdr. 249d; ἔχειν Id. Sph. 216d; ὰλόγως καὶ μ. Isoc. 5.65, cf. Phld. Ir. p.82 W.

II. disposed to madness, Pl. Smp. 173d (dub.); unbalanced, Id. Sph. 242a.

2. frenzied, enthusiastic, inspired, εὐφυοῦς ἡ ποιητική ἐστιν ἢ μανικοῦ Arist. Po. 1455 a33; ἐξίσταται τὰ εὐφυᾶ γένη εἰς ‐ώτερα ἤθη Id. Rh. 1390b29; νοσήματα μ. καὶ ἐνθουσιαστικά Id. Pr. 954a36.

III. Act., causing madness, στρύχνος(‐ον) Thphr. HP 9.11.5, Dsc. 4.73, Gal. 11.767; μανικόν,τό, = δορύκνιον, Plin. HN 21.179, cf. Dsc. Alex. 6; φάρμακα Plu. Arat. 54.