μανιάς

άδος, Subst.
A. frantic, mad, μανιάσιν νόσοις S. Aj. 59; λύσσας μανιάδος E. Or. 327 (lyr.), cf. S. Fr. 941.4: with neut. Subst. in dat. pl., μανιάσιν λυσσήμασι E. Or. 270.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← μάνιαξ Dictionary μανιάω →
An open-access project