κλαρά

A. v. κλάνιον. κλαραγεῖ (‐γείων cod.)· ἐλαφρῶς καθεύδει (Sicel), Hsch. κλάρας, = φοῖνιξ, Id. κλάρες· αἱ ἐπὶ ἐδάφους ἐσχάραι, Id.