κίς

A. weevil, κεῖνον [τὸν χρυσὸν] οὐ σὴς οὐδὲ κὶς δάπτει Pi. Fr. 222: acc. pl. κίας Thphr. CP 4.15.4. [κις Hdn.Gr.2.925 (oxyt., Choerob. in Theod. 1.383): gen. κιός Hdn.Gr.2.674: acc. κῖν Choerob. l.c.]