κινδυνευτέον

α, ον, Adj.
A. one must venture, ἐν ἀσπίσιν σοι πρῶτα κ. E. Supp. 572, cf. IT 1022, Plb. 4.11.7: Adj. -τέος,α, ον, Gloss.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← κινδύνευμα Dictionary κινδυνευτής →
An open-access project