κίδναμαι

A. to be spread abroad or over, of the dawning day, ὑπεὶρ ἅλα κίδναται ἠώς Il. 23.227, cf. 8.1; ὀδμὰ κατὰ χῶρον κ. Pi. Fr. 129.6; κιδναμέναν μελιαδέα γᾶρυν prob. in Simon. 41: once in Trag., ὕπνος ἐπ’ ὄσσοις κ. E. Hec. 916 (lyr., v.l. for σκίδ‐); κολοιῶν κρωγμὸς . . κιδνάμενος AP 7.713 (Antip.).