καλήτης

ου, ὁ

κήλη

A. one who is ruptured, Str. 17.3.4, Gal. 10.988, D.C. 73.2, AP 11.342, Luc. Epigr. 39:—Att. καλήτης Phryn. PS p.81 B.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← κάλημι Dictionary καλήτωρ →
An open-access project