κεράμειος

A. of clay or earth, earthen, μάνην εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν Nico 1, cf. IG 22.463.51, Thphr. HP 5.3.2, Phld. Mort. 39, Dsc. 1.71; τὸ χρῶμα κεραμεοῦς Alex.Mynd. ap. Ath. 9.398d:—other spellings found in codd. are κεράμειος, Plu. Galb. 12; κεράμεος, Pl. Ly. 219e, Ctes. Fr. 51 M., Antiph. 163.5, Theophil. 2, cf. κεράμεα· ὁ παντοδαπὸς κέραμος, Hsch., and κεράμεον,τό, collect., = tile-work, BCH 36.197 (Delos, iii/ii B.C.); κεραμαῖοις, Plb. 10.44.2, v.l. in Ph. 2.273; κεραμιαῖος, ibid. (v.l.), Gp. 2.18.14; κεράμιος, Str. 17.2.3; κεραμοῦς, Heraclid. Tar. ap.Gal. 13.827.