κέλλω

A. κέλσω A. Supp. 331, E. Hec. 1057 (lyr.), κελῶ Hsch.: aor. ἔκελσα (v. infr.):—drive on, Hom. only in Od., always in phrase νῆα κέλσαι run a ship to land, put her to shore, νῆα μὲν αὐτοῦ κέλσαι Od. 10.511; νῆα . . ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάθοισιν 9.546; cause to land, ἀνδρῶν ἡρώων στόλον A.R. 2.1090: metaph., Ἄργει κ. πόδα E. El. 139 (lyr.).

II. intr., of ships or seamen, put to shore or into harbour, κελσάσῃσι δὲ νηυσὶ καθείλομεν ἱστία Od. 9.149; κέλσαντες Σιμόεντος ἐπ’ ἀκτάς A. Ag. 696 (lyr.), cf. Eu. 10; ἐς Ἄργος Id. Supp. 331; πρὸς γῆν S. Tr. 804: c.acc. loci, κέλσαι . . Ἄργους γαῖαν A. Supp. 15 (anap.); Τροίας ἄστυ E. Rh. 934: metaph., A. Pr. 186 (lyr.); κ. ποτὶ τέρμα E. Hipp. 140 (lyr.); πᾷ κέλσω; where shall I find a haven? Id. Hec. 1057 (lyr.). (Cf.κέλομαι.)