κεάζω

A. κεάσσω Orph. A. 849: aor. κέασα, κέασσα, ἐκέασσα Hom. (v. infr.):—Pass., aor. κεάσθην Il. 16.412, but part. κεαθείσης App.Anth. 3.167: pf. part. κεκεασμένος (v. infr.):—split, cleave wood, κέασε ξύλα νηλέϊ χαλκῷ Od. 14.418; κέασαν ξύλα 20.161; ξύλα . . νέον κεκεασμένα χαλκῷ 18.309, cf. Hp. Mul. 2.153, Call. Fr. 289, etc.; of lightning, shiver, νῆα . . κεραυνῷ Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε Od. 5.132; of a spear, κέασσε δ’ ἄρ’ ὀστέα λευκά Il. 16.347; [κεφαλὴ] ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη was cloven in twain, ib.412; κεκεασμένον εὐρέϊ κύκλῳ οὐρανόν Arat. 474.

2. pound, rub to pieces, ἢ σφέλᾳ ἢ ὅλμῳ κεάσας Nic. Th. 644. (κεα‐ζω fr. κεα- in κεα‐θείσης (v. supr.), εὐ‐κέα‐τος, κέαρνον, and perh. κείων, v. κείω (B); perh. cf. Skt. śásati 'cut', Lat. castrare.)