καυτήριον
καυστ, καυστ, τό
A.
branding iron, E. Fr. 815 (cj.), LXX 4 Ma. 15.22, Luc. Pisc. 52 (vulg. καυστ-), Apol. 2, Hippiatr. 26: metaph., ὥσπερ καυτήρια ταῖς ψυχαῖς προσάγειν D.S. 20.54.
II.
burnt mark, brand, Str. 5.1.9, BGU 469.7 (ii A.D.).
III.
instrument used in encaustic painting, Dig. 33.7.17.
IV.
(in form καυστ-) kiln, PLond. 2.391.8 (vi A.D.).