κατῶρυξ

A. dug out, quarried, ἀγορὴ . . λάεσσι κατωρυχέεσσ’ ἀραρυῖα (as if from κατωρυχής) Od. 6.267, cf. 9.185; λίθοι κ. Poll. 7.123; τὴν κατώρυγα (sic) θεμελίωσιν foundation of quarried stone, Ph.Byz. Mir. 6.2.

2. excavated, hewn out, ἐκ κατώρυχος στέγης, of a rock tomb, S. Ant. 1100; οἰκήματα κ. D.C. 56.11.

II. underground, κατώρυχες δ’ ἔναιον A. Pr. 452.

2. beneath the horizon, [ἄστρα] Arat. 510.

III. Subst. κατῶρυξ,ἡ, cavern, S. Ant. 774; χρυσοῦ κατώρυχες treasure caves, E. Hec. 1002, cf. Max.Tyr. 6.3.

2. rooting branch, Str. 15.1.21.