ἀμύμων

ον, ονος
A. ἀμύμωσιν Epigr.Gr. 451 (Trachonitis), dub. l. in IG 14.1424: (cf. μῦμαρ· αἶσχος, ψόγος, Hsch.):— blameless, noble, excellent, οἶκος ὅδ’ ἀφνειὸς καὶ ἀ. Od. 1.232; ἅμα κρατερὸς καὶ ἀ. ib. 3.111; in Hom. an honorary epithet or title even of Aegisthus, ib.1.29:—never of gods, for Aesculapius is ἀ. as a physician, Il. 4.194; of a mortal nymph, 14.144.
II. of things, ὃς δ’ ἂν ἀ. αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ Od. 19.332; θεῶν ὑπ’ ἀμύμονι πομπῇ Il. 6.171; μῆτις 10.19; ὀρχηθμός 13.637; νῆσος Od. 12.261; ἕρκος 22.442.—Freq. in Hom.; twice in Hes. (Th. 264,654); once in Pi. O. 10(11).27; not in B. or Trag.; found in Comic parodies, as Hermipp. 82.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
An open-access project