κατάφημι

A. assent, S. OT 506 (lyr., μεμφομένων is gen. abs.); opp. ἀπόφημι, in aor. 1 inf. -φῆσαι, Arist. Metaph. 1007b21; οἷον ‐φᾶσα ἢ ἀποφᾶσα [ἡ ψυχὴ] διώκει ἢ φεύγει Id. de An. 431a9:—Pass., aor. inf. -φαθῆναι Id. Int. 18b39.

II. promulgate, νόμοι οὓς κατέφησεν θεὸς Ἰουδαίοις f.l. in J. BJ 3.8.4 (v. κατηφέω).