κατάστεγος

ον

στέγη

A. covered in, roofed, αὐλαὶ κατάστεγοι Hdt. 2.148; ἐν τῷ κ. δρόμῳ Pl. Euthd. 273a; [νεοττιαὶ ἀλκυόνος] Arist. HA 616a25, cf. Men. Sam. 76, Ph. Bel. 80.32, Plb. 9.41.9; ὁδοί Lib. Or. 9.8.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← κατάστεγνος Dictionary καταστείβω →
An open-access project