ἀμπλακεῖν

A. ἤμβλακον Archil. 73, Ibyc. 24), part. ἀμπλ‐ and ἀπλ‐ακών (v. infr.): pf. Pass. ἠμπλάκημαι A. Supp. 916:—pres. only later ἀμπλακίσκω, Dor. ἀμβλακίσκω Theag. ap. Stob. 3.1.117: Dor. impf. ἀμβλάκισκον Phint. ap. eund.4.23.61 (ἀμβλακεύω is v.l. for βλακεύω in Hp. Art. 17; cf. βλάξ):

I. c. gen., miss, fail or come short of, ἀνορέας οὐκ ἀμπλακών Pi. O. 8.67, cf. S. Ant. 554,1234.

2. lose, be bereft of, εἰ τοῦδ’ ἤμπλακον (sc. παιδός) ib. 910; νόστου Simon. 119; ἀρίστης ἀπλακὼν ἀλόχου E. Alc. 242; λέκτρων ἀπλακών Id. IA 124.

II. abs., do amiss, sin, err, παρ θεοῖς Ibyc. 24, cf. Archil. 73, E. Hipp. 892, Andr. 948, etc.: c. neut. pron., ὡς τάδ’ ἤμπλακον when I committed these sins, A. Ag. 1212:—Pass., τί δ’ ἠμπλάκηται τῶνδέ μοι; Id. Supp. 916.—Not in Hom. ἀμπλάκ‐ημα, τό, error, fault, A. Pr. 112,388, S. Ant. 51, etc.—Poet. and late Prose, Plu. 2.226e, Thd. Da. 6.4:—metri gr., ἀπλάκημα A. Eu. 934.