καλλίνικος

A. gloriously triumphant, τήνελλα ὦ καλλίνικε Χαῖρ’ ἄναξ Ἡράκλεες Archil. 119, cf. IG 12(5).234(Paros); κῦδος κ. the glory of noble victory, Pi. I. 1.12; Χάρμα κ. ib.5(4).54; καλλίνικος ἅρμασι Id. P. 1.32: c. gen., τῶν ἐχθρῶν triumphant over one's enemies, E. Med. 765; ἐραστῶν Pl. Alc. 2.151c; epith. of Helios, IG 12(2).127(Mytil.); of kings, as Seleucus II, Plb. 2.71.4, Str. 16.2.4, etc.; of martyrs, Cod.Just. 1.3.35.3 (Zeno).

II. adorning or ennobling victory, μέλος, ὕμνος, Pi. P. 5.106, N. 4.16codd.; ῳ’δά, μοῦσα, E. El. 865(lyr.), Ph. 1728(lyr.); στέφανος, στέφη, Id. IT 12, Alex.in Gëtt. Nachr. 1922.10; κ. ἡλαίη Call. Iamb. 1.283; τὸ κ. the glory of victory, Pi. N. 3.18; so καλλίνικος (sc. ὕμνος) Id. O. 9.2; καλλίνικον οἴσεται E. Med. 45; τὸν καλλίνικον μετὰ θεῶν ἐκώμασε Id. HF 180; also τὰν Ἡρακλέους κ. (sc. ᾠδὰν)ἀείδω ib.681 (lyr.).

III. τὸ κ. an air for the flute, Trypho ap.Ath. 14.618c.