κακοδαίμων
ον, ονος, Adv.
A.
possessed by an evil genius, Antipho 5.43; ὁ κ. Σωκράτης Ar. Nu. 104; ill-starred, E. Hipp. 1362 (anap.), Max.Tyr. 36.4: freq. in Com., ὦ κακόδαιμον poor devil! Ar. Pl. 386; οἴμοι κακοδαίμων Pherecr. 117, etc.; ‐ονος ἔπαρμα Phld. Mort. 31: Comp. ‐έστερος Luc. Lex. 25: Sup., Id. Deor.Conc. 7. Adv. ‐μόνως Id. Vit.Auct. 7.
II.
evil genius, τοῦ δαίμονος δέδοιχ’ ὅπως μὴ τεύξομαι κακοδαίμονος Ar. Eq. 112, cf. Arr. Epict. 4.4.38.