ἀμέρδω

A. ‐σω Orph. L. 169: aor. ἤμερσα, poet. ἄμ‐ (v. infr.):— Pass., aor. ἠμέρθην (v. infr.).—Ep., rarely in Trag., never in Att. Prose:—deprive, bereave one of something properly belonging to one, c. acc. pers. et gen. rei, ὀφθαλμῶν μὲν ἄμερσε Od. 8.64 (v. l.); εὖτ’ ἂν δὴ Κύκνον γλυκερῆς αἰῶνος ἀμέρσῃς Hes. Sc. 331, cf. Simon. 117; εἰ μὴ στάσις . . σ’ ἄμερσε πάτρας Pi. O. 12.16: also c. dupl. acc. pers. et rei, τιμὴν ἤμερσεν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντας h.Cer. 312: also c. acc. et dat., ὀφθαλμῶν σέλας ἤμερσε βροτοῖσιν Man. 6.550:—Pass., to be bereft of, φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς Il. 22.58; οὐδέ τι δαιτὸς ἀμέρδεαι Od. 21.290; τὸ ἧπαρ τῆς ἐκροῆς ἀμερθέν Aret. CA 2.6, cf. Hierocl. in CA 24p.470M.: rarely c. acc. rei, ἂν . . καρπὸν ἀμερθῶσι Thphr. HP 9.8.2.

2. c. acc. pers. only, bereave of natural rights, τὸν ὁμοῖον ἀμέρσαι Il. 16.53; ὄσσε δ’ ἄμερδεν αὐγὴ χαλκείη blinded the eyes, ib.13.340, cf. Hes. Th. 698; ἔντεα πατρὸς καλά, τὰ . . καπνὸς ἀμέρδει robs of their lustre, tarnishes, Od. 19.18.

3. Act. in pass. sense, lose, βίον E. Hec. 1027 (lyr.).

II. later, = ἀμέργω, pluck, λειμώνιον ἄνθος ἀμέρσας (cj. Scalig.) AP 7.657 (Leon.). (ἀ‐ euph., cf. μέρδει.)