καβάλλης

ου, ή, όν, ὁ
A. nag, Lat. caballus, Plu. 2.828e;= ἐργάτης ἵππος, Hsch.:—hence καβαλλαρικός, ή, όν, of or for a horse, μύλος Edict.Diocl. 15.52; τάπης 19.22: καβαλλάτιον, τό,= κυνόγλωσσον, Ps.Dsc. 4.127.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← καβάλλειον Dictionary καβαξ →
An open-access project