ἴστωρ

A. one who knows law and right, judge, ἐπὶ ἴστορι πεῖραρ ἑλέσθαι Il. 18.501; ἴστορα δ’ Ἀτρείδην Ἀγαμέμνονα θείομεν ἄμφω 23.486; vίστορες witnesses, IG 7.1779 (Thespiae); τῶ τεθμίω vίστωρ Schwyzer 523.64 (Orchom. Boeot.); θεοὺς πάντας ἵστορας ποιεύμενος Hp. Jusj.init., cf. Poll. 8.106.

II. Adj. knowing, learned, Hes. Op. 792; ἵ. τινός knowing a thing, skilled in it, ᾠδῆς h.Hom. 32.2; ἐγχέων B. 8.44; κἀγὼ τοῦδ’ ἴ. ὑπερίστωρ S. El. 850 (lyr), cf. E. IT 1431, Pl. Cra. 406b. (From vιδ‐τωρ, cf. Εἴδω, οἶδα: ἵστωρ acc. to Hdn.Gr.2.108, etc.)