ἱστάνω

A. ἱστάναι Ἀττικοί, ἱστάνειν Ἕλληνες Moer. 200; part. (ἐφ)ιστάνοντες Plb. 11.2.5; τὸ ἱστάνον Simp. in Ph. 1257.34: ind. ἱστάνει Philistio ap.Ath. 3.115e, ἱστάνομεν Ep.Rom. 3.31, (παρ)ιστάνουσι Phld. Rh. 1.266S., etc.: impf. (συν)ίστανον Plb. 4.5.6, (δι‐) App. Hisp. 36, etc.:—Pass., ἱστανόμενος IG 22.1343.26 (i B.C.):—introduced by the copyists into Lys. 25.3, Is. 2.29, etc.